Storythai

คำว่า ' พอ ' เป็นจุดเริ่มต้นของความสุข

การมีชีวิตอยู่แล้วค้นหาตัวเองให้พบ ไม่ใช่เรื่องง่าย

บางคนใกล้ตายแล้วยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรเพราะติดอยู่กับความหลง

หรือติดอยู่กับกระแส หรืออะไรก็ตาม .. .



ผมก็เช่นกันเคยถูกชักจูงจากสังคม จากเพื่อนให้ไปทำงานหลายๆ อย่าง

แต่ไม่ว่าทำงานอะไรก็ตาม ต้องทำด้วยความชอบ จึงจะประสบความสำเร็จ

และต้องรับผิดชอบต่องานให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้



ขณะเดียวกัน ไม่มีงานไหนราบรื่น ไม่มีหรอกที่ตัวเราจะไม่เครียด

หรือไม่มีความทุกข์ หรือไม่หงุดหงิด อยู่ที่ว่าแก้ไขให้ดีขึ้นได้ไหม

ถึงจะไม่ได้ทั้งหมด แต่อย่าเลวลง ก็เท่านั้นเอง นั่นคือการดำรงชีวิตอยู่

จนเมื่อผมเข้าสู่วงการภาพยนตร์ ได้ไปถ่ายหนังตามสถานที่ต่างๆ

จึงค้นพบว่าจริงๆ แล้ว ตัวเองชอบทำงานอิสระและไม่จำเจ

ไม่มีเวลาทำงานตายตัว และไม่เครียด ทุกคนในกองถ่ายเป็นเพื่อนกันหมด

ตั้งแต่นั้นผมก็ติดอยู่กับงานแสดงมาตลอด

ซึ่งไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ตามเราต้องทำตัวให้อยู่ได้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

ไม่ใช่อยู่ได้ด้วยการเอาตัวรอด เพราะการเอาตัวรอดไม่ใช่วิถีทางที่ถูกต้องกับทุกอย่าง

แต่ด้วยการรักษา และเคารพมารยาทในการอยู่ร่วมสังคม

การทำงานกับเพื่อนร่วมงานไม่แบ่งชั้นวรรณะ  ทุกคนมีความสำคัญในการทำงานเหมือนๆ กัน

เพียงแต่รับผิดชอบหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง

รวมทั้งการจัดระเบียบวินัยให้กับชีวิต ไม่ใช่ รับผิดชอบในการทำงานดี แต่ไม่ดูแลตัวเอง

ในเมื่อพ่อแม่ให้ ร่างกายมา ครบ32 ประการ ก็เป็นหน้าที่ที่เราต้องมีวินัยในตัวเอง

ไม่จำเป็นต้องสวย หล่อ หรือต้องใส่แบรนด์เนม

เพียงแค่ดูแลร่างกายให้สะอาดอยู่เสมอ  ต่อให้ใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้น

คนที่ทำงานหนักต้องพักผ่อนบ้าง ไม่ใช่ทำงานจนสลบคาโต๊ะ คาเก้าอี้

หรือรอ ให้ป่วยก่อนแล้วค่อยไปหาหมอ

ขณะที่รถป้ายแดงกลับหมั่นเช็ดถูจนสี ถลอก ทำไมจึงห่วงรถมากกว่าตัวเอง

เหมือนกับชีวิตได้มาฟรีก็เลยไม่ดูแล ขอให้คิดสักนิดว่าชีวิตคนยืนยาวกว่าของใช้เยอะ

ณ วันนี้ผมมาถึงจุดที่ตัวเองเพียงพอแล้ว . ...

ได้ทำงานที่ชอบและได้มีชีวิตอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ตัวเองรัก

เสร็จงานกลับบ้านสวนที่จันทบุรี อยู่กับความเรียบง่ายของธรรมชาติอยู่กับการปลดปล่อย

ไม่บังคับตัวเองว่าจะต้องกินอาหารเมื่อไร นอนหรือตื่นเมื่อไร

ผมกินอาหารวันละมื้อมา 8 ปี จะกินก็ต่อเมื่อหิว และกินแค่พออิ่ม ไม่ดื่มแอลกอฮอล์

การพักผ่อนที่ดีที่สุดคือ นอนหลับ และจะตื่นเมื่อร่างกายต้องการ

ไม่ได้บังคับว่าต้องตื่นเพื่ออะไร เพราะอะไรก็ไม่หนีเราไปไหน

ต้นไม้ยังรอ บ้านก็ยังรอเราอยู่

ผมใช้ชีวิตอย่างนี้มาสามสิบปีไม่เคยรู้จัก ความเหงา พอคนงานกลับไปหมด บ้านจะเงียบ

ไม่มีคนอยู่ในสายตา ผมปิดไฟ มองเห็นดาวเต็มท้องฟ้า นอนฟังเสียง จักจั่น แค่นี้สำหรับผมก็พอแล้ว


credit : http://lostboy.diaryis.com/







ชอบเข้าไปอ่านไดอารี่ของบอย  บทความนี้เป็นชิวิตของคุณนิรุตติ์ อ่านแล้วทำให้รู้สึกดีจัง .. .

ชีวิตแบบนี้เหมือนชีวิตที่เราค้นหามาตลอด มันก็แค่คำว่า ' พอ '

ซึ่งจริง ๆ แล้วอาจจะเป็น ตั้งคำว่า ' พอ ' มากกว่า

เพราะชีวิตคนเรามันยาก ที่จะค้นหาตัวเองเจอ ว่าอะไรคือสิ่งที่ชีวิตต้องการจริง ๆ

ส่วนใหญ่แล้ว กว่าจะเจอก็ถึงบั้นปลายของชีวิต

จึงไม่แปลก ที่จะเห็นคนอายุมาก ๆ เค้าต้องการมีบ้านที่เงียบสงบ

อยู่กับธรรมชาติ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายมากกว่า ที่จะอยู่ในเมืองอันวุ่นวาย



ตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลาที่เราจะมีชีวิตแบบนี้

เมื่อหมดภาระทุก ๆ อย่าง คงจะถึงวันนั้นเอง








เมื่อวานกอล์ฟ กับ ปู พาไปเลี้ยงวันเกิด ไปกิน sizzler กัน 8 คน

สมที่เปนอาหารอิตาเลี่ยนจิง ๆ กินแล้วเลี่ยนสมชื่อ

แล้วมานทำเอากุปวดท้องมาก ๆ เพราะกินเยอะเกิ๊นไง๊  หุหุ ๆ

กลับมาห้องก็นอนตัวงอเป็นกุ้ง ปวดท้องโคด ๆ จนตื่นมากินยาลดกรดอะ ถึงหาย

เหอ ๆ คงไม่ได้กินไปอีกนาน เอียนสุด ๆ


^^


วันนี้ปรุงยาพารา กลิ่นสละ ไคเดอร์ สูตรที่มีแอลกอฮอล์

จิง ๆ มานต้องเปนยาน้ำใส  แต่เราทำคนแรกของกลุ่ม เลยผิดพลาด ๆ

เอากระดาษฟอยซ์ มาปิดบีกเกอร์ช้าไปหน่อย แอลกฮอล์ระเหยหมดเลย

เลยได้เป็นยาน้ำขุ่นแทน โดนจารย์บ่นใหญ่เลย แหะ ๆ


ตอนล้างภาชนะทำบีกเกอร์แตกอีก  เพล้งงง ! คนทั้งห้องหันมามอง

แหะๆๆๆ ซวยจิง ๆ เล๊ย ซุ่มซ่ามมั่ก  บีกเกอร์ใบใหญ่ด้วย คงประมาณ 400 บาทได้ม่าง  +_-





FINALLY  :


+ เสาร์นี้ จะรอดูเกมส์วัดดวงเนอะ  หุหุ ๆ

+ แป๊ะน้อย รีบทำรายงานได้แล่ว  อย่ามัวแต่เล่นเกมมมมม

+ กินนมก่อนนอน จาได้โต ๆ  เอิ๊ก ๆ

+ ปวดหลัง เป็นโรคของวัยรุ่นไม่รุ้หร๊อออ

+ ไม่ได้คิดถึงมากกว่า แต่คิดถึงที่สุดหรอก :)




' ถ้าหากว่าฉันรักเสียงดนตรี . .. ฉันคงรักเธอคนนี้มากกว่า '












เพลงรักของฉัน  :  Yai monotone